Witam Kochani
Uaktywniłam się dzisiaj internetowo, nie dlatego, że mi się nudzi albo nie mam co robić. Właśnie leżę w łóżku - znowu jestem chora. Przed świętami na zmianę z mężem chorowaliśmy na grypę. Tegoroczna była okropna. Nie minęło 2 tygodnie, a ja znowu chora. Zmarzłam przed wczoraj w nogi, dokładnie stopy i już katar, kaszel, ból głowy. To raczej przeziębienie, ale nie daje normalnie żyć. Po sobotnich porządkach, w których jak zwykle aktywnie pomagał mi syn mogłam sobie pozwolić na leżenie. A że leżeć, dla samego leżenia nie lubię, więc piszę.
Noworoczne postanowienia!
W zasadzie od lat kilku takowych postanowień nie robię, ponieważ najczęściej w dużej części są niewykonane. Plany, punkty robiłam sobie od zawsze, a życie i tak zaplanowało mi coś innego.
Dlatego generalnie nie planuję, nie snuję marzeń. Co nie znaczy, że całkowicie żyję zawieszona w próżni. Owszem mam kilka punktów do realizacji, ale są to rzeczy ważne i których realizacja jest niezbędna, a czasami wręcz wymuszona przez różne sytuacje.
Od lat mam jedno postanowienie, ale chyba z uwagi na mój charakter, sposób bycia i życia jak dotąd niewykonalny, który można by nazwać walką z wiatrakami. Otóż jest to pozbycie się bałaganiarstwa, braku organizacji, porządku, chaosu.
Wiecznie czegoś szukam, denerwuję się przy tym, że aż mi samej wstyd jak sobie przypomnę w jaką furię wpadam. Zakładam teczki na dokumenty, a później zapominam do nich ich włożyć. Podpisuję pudełka z zawartością, ale w pośpiechu wkładam rzeczy "pod ręką". Obrosłam w tysiące drobiazgów, żal mi czegokolwiek wyrzucać - "bo się przyda" i sama w tym wszystkim robię bałagan. Do tego te wieczne przeprowadzki, przestawianie - tragedia.
Do tego wszystkiego dochodzą zapisane karteczki, wycięte skrzętnie urywki z gazet z informacjami, które na daną chwilę są "ważne" i całe mnóstwo innych niezbędnych "przydasi".
Kiedyś, dawno temu pewien człowiek powiedział mi, że nie należy gromadzić rzeczy i się do nich sentymentalnie przywiązywać, ponieważ są one w życiu nie ważne, nie istotne. Musiało wiele lat upłynąć zanim ta mądrość do mnie dotarła. Powoli pozbywam się "rzeczy różnych", czasami się dziwię, że były mi potrzebne, albo wydawało mi się że są. Jest to jednak proces u mnie powolny, narastający.
W tej właśnie kwestii mam jedno tylko postanowienie, które jest podpowiedzią mojej najdroższej przyjaciółki, która widzi jak często się "szarpię" w poszukiwaniach rzeczy zagubionych.
Piszę wszystkie sprawy do załatwienia, wszelkie przemyślenia, plany do realizacji w jednym zeszycie. Nie w kalendarzu, ale w zwykłym zeszycie, który mam zawsze przy sobie. Koniec z karteczkami (zagubionymi zresztą później).
Przypomniałam sobie, jak wiele lat temu wiecznie w domu szukaliśmy nożyczek. Szukaliśmy, ponieważ ja je zawsze gdzieś "po drodze" zostawiłam. Mój mąż po kilku takich sytuacjach nie wytrzymał. Poszedł do sklepu i kupił 3 sztuki nożyczek, położył je w 3 strategicznych miejscach i o dziwo są tam od kilkunastu już lat. Od tamtej chwili nigdy ich nie szukamy.
Myślę, że w dużej mierze powodem tego bałaganiarstwa jest to, że ja jedną rzecz wykonuję, o drugiej już myślę, a o kilku na zmianę mówię. Ten tok procesów nie ukończonych poprawnie do końca kończy się "zgubieniem" myśli i rzeczy.
W ty roku opanowuję swój myślowy nieład, organizuję sobie świat bardziej uporządkowany. Jak będzie - zobaczymy.
Tymczasem
Pozdrawiam
Beata
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz